و نماز بى ذكر و حضور با آستين انباشته از صد بت ريا ، با باد استغنا ، طمأنينه بر باد مىرود ، و نماز ناهى از فحشا و منكر و زرق و سالوس و ريا ، نمازى كه تهذيب نفس و صفاى روح و آراستگى به صفات ملكوتيان را موجب است ، جايگزين « ويل للمصلين » مىگردد ، و مقدّسات از دام تزوير بودن منزّه مىشوند و طبعا گستردگى اين خلق الهى ، مستلزم آسايش جامعه است و اين آرامشهاى قلوب ، آسايش‌هاى ابدان و معايش و معاشرات را به دنبال خواهند داشت و سعى و تلاش در تحصيل و استقرار اين معنويّت در جامعه ، نه فقط بهبود بخشيدن به معنويّات است بلكه سعى و تلاش در تأمين اقتصاد و معيشت جامعه به بهترين طريق است ، زيرا انتشار طمأنينه دل ، در اجتماع از هزارها جنايت و دغل و دروغ و دزدى و خيانت و بزهكارى و تبهكارى كه ميلياردها بودجه براى پيشگيرى و زدودن آثار بعد الوقوع صرف مىشود ، جلوگيرى مىكند و كسى را با كسى جز مودّت و خيرخواهى كارى نيست ، زيرا با طمأنينهء دلها ، زبانها صادق و نظرها حق و نيّتها پاك و سريرتها نيك و وفاى به عهود و مواثيق ، نقض ناپذير و . . . گرديده‌اند و چنان مجتمعى ، بهشتى است بى آزار . بلكه با تكامل طمأنينه ، موضوعى براى اين امور باقى نمىماند ، و انسان كامل الطمأنينه كه سرّش آينهء جمال خداى تعالى است و جز خدا نمىبيند ، تحسين و تقبيح مردم براى اعمال وى ، ميزانيّت ندارد ، و معيار وى « انّا للّه و انّا إليه راجعون » است و البته در اين كوى ، اهل كام و ناز راه ندارند ، رهروى بايد جهانسوزى نه خامى